Przeczytaj fragment

Otaczający nas stan zagrożenia metabolicznego nie jest problemem silnej woli i nie jest, dla większości ludzi, genetycznym przeznaczeniem. To wtórny objaw powojennego środowiska żywieniowego i stylu życia, które wpędziło całe populacje w przewlekłą hiperinsulinemię — a post jest jedną z niewielu dźwigni fizjologicznych zdolnych ściągnąć ten sygnał z powrotem w dół bez leku.

Proces komórkowy, który rozpracował Ohsumi — autofagia, dosłownie „samozjadanie” — to ta jedna biologiczna dźwignia, którą niezawodnie uruchamia powstrzymanie się od jedzenia, a bardzo słabo niemal każda inna interwencja. Czytelnik tej książki może ją uruchomić za pomocą zegara, szklanki wody i cierpliwości.

Widziałem, jak ciągły zapis glukozy doświadczonego chirurga spłaszczył się tak bardzo, że zapytał, w szczerym zdumieniu, czy urządzenie nie jest zepsute. Nie było zepsute. Jego trzustce w końcu dano szansę na odpoczynek.

Autofagię można wywołać około stu pięćdziesięcioma kaloriami czystego białka i tłuszczu zalegającymi w żołądku — pod warunkiem że tym kaloriom nie towarzyszą węglowodany, które ponownie podniosłyby insulinę i wyłączyły autofagię. Innymi słowy: można pościć mądrzej.